ต้องมนต์หลงใหล
การที่เรารักใครคนหนึ่งได้สุดหัวใจแต่ก็ไม่อาจอยู่เคียงข้างเขาได้เพราะความรักไม่ได้หมายถึงการได้ครองครองแต่คือการยอมรับความจริงว่าแม้เราไม่มีเขาอยู่ในชีวิตแต่เราก็ยังอยากให้เขามีความสุขได้โดยเราไม่มีเรา
รายละเอียดเนื้อหา
“ผู้ใดที่มันกล้าแตะต้องออเจ้า ข้าจะบดขยี้มันให้แหลกคาคามือ”
ดวงตาสีเขียวมรกตวาวโรจน์ไปด้วยโทสะ รังสีอำมหิตและเงามืดแห่งคำสาปแผ่ซ่านรอบกายสตรีวิลาศร่างสูง ทว่าก่อนที่คมดาบเปื้อนเลือดจะตวัดบั่นคอศัตรู
“จัสติน... จงวางดาบลงเถิด”
น้ำเสียงหวานใสทว่านิ่งสงบดังขึ้น พร้อมกับร่างบอบบางที่ก้าวเข้ามาขวาง นัยน์ตาสีฟ้าสุกใสจ้องมองมัจจุราชตรงหน้าอย่างไร้ความหวาดกลัว สองมือเล็กค่อยๆ ยกขึ้นกอบกุมฝ่ามือที่สั่นเทาของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น
“จิตใจที่ร้อนรุ่มของท่าน มีเพียงข้าที่ดับมันได้ มิใช่โลหิตของผู้ใด หากท่านสังหารคนอีก ข้าจะมิขอพบหน้าท่านอีกเลย”
สตรีผู้โหดเหี้ยมชะงักงัน คมอาวุธร่วงหล่นกระแทกพื้น ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะทิ้งตัวลง โผเข้าสวมกอดเอวบางเอาไว้แน่นราวกับเด็กหลงทาง ใบหน้าคมคายซุกซบลงกับหน้าท้องของคนตัวเล็กอย่างเว้าวอน
“ฉันไม่ทำแล้ว ฉันยอมออเจ้าเพียงผู้เดียว หนิงอย่าเกลียดฉันเลยหนา”
เมื่อมัจจุราชผู้หยิ่งทะนงและเหี้ยมโหด ต้องยอมศิโรราบให้แก่สตรีผู้มีดวงตาสีฟ้าเพียงผู้เดียว
คุณวาลิกา
นิยายที่เกี่ยวข้อง
ความคิดเห็นและรีวิว
ความคิดเห็นจากผู้อ่านทั้งหมด