เด็กชายยุรนันท์ในวัยมัธยมศึกษาเหลือบสายตามองคนที่นอนหลับอยู่ข้างกันในห้องสมุดของโรงเรียน เพื่อนร่วมห้องที่ไม่เคยคุยกันอย่างสนธยามักจะใช้เวลาช่วงพักเก็บตัวอยู่กับการฟังเพลงแล้วนอนหลับไปในห้องสมุดแอร์เย็น สนไม่เคยรู้สึกตัวเลยว่ายูมักจะเข้ามานั่งข้างเขาพร้อมหนังสือวิชาเรียนที่ไม่ได้สนใจ เปิดหน้ากระดาษไปโดยไม่แม้แต่จะมองว่ามันกลับหัวกลับหางอ่านไม่ได้ความ

     นัยน์ตาสีท้องฟ้าเวลาค่ำไร้ดาวแอบมองคนหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ เด็กชายที่อนาคตฝันอยากทำงานเกี่ยวกับน้ำหอม ชื่นชอบกลิ่นกายเพื่อนคนนี้มากกว่ากลิ่นใด ทั้งที่มีโอกาสหลายครั้งแต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่ยูจะใช้โอกาสที่มีสัมผัสคนนอนไม่รู้ตัว คล้ายดั่งพฤติกรรมทางธรรมชาติที่นักวิทยาศาสตร์ก็ยังหาเหตุและผลของมันไม่ได้ 'ปรากฏการณ์ต้นไม้ขี้อาย' 

     จนในวันจบการศึกษา ยุรนันท์ตัดสินใจมอบจดหมายบอกความรู้สึกให้เพื่อนร่วมชั้นเพียงคนเดียวที่ไม่กล้าเข้าใกล้ ไม่รอคำตอบหรือให้สนธยาได้เปิดอ่านจดหมายคนแอบชอบก็จากไป แต่ใครจะไปรู้ว่าจดหมายนั้นเป็นตัวกระตุ้นให้สนเริ่มตามหาเจ้าของข้อความในหน้าการดาษขาวบรรจุซอง

     มาจนตอนนี้ต้นยูคาลิปตัสและต้นสนเติบใหญ่ ทิ้งความเขินอายและไม่กล้าเอาไว้ในสมัยเด็ก เมื่อต้นไม้สองสายพันธุ์เข้าใกล้กันอีกครั้ง เมื่อนั้นจะไม่มีความขี้อาย ไม่มีคำว่าไม่กล้า จะมีก็แต่ว่า

ระหว่าง ยุรนันท์ และ สนธยา ใครจะชนะใจอีกฝ่ายได้ก่อนกัน

     เรื่องจริงในวันเหล่านั้นที่ห้องสมุดใครจะรู้ เด็กชายที่ใส่หูฟังอยู่ไม่ได้เปิดเสียงเพลงกลบ และไม่อาจหลับลง ดวงตาสีน้ำตาลสวยแอบเปิดเปลือกในตาใสเพื่อมองใครที่นั่งข้างกันทำท่าเขินอายและบิดม้วนอยู่เสมอ เด็กชายสนธยาที่รับจดหมายนึกเสียใจมาจนถึงปัจจุบัน วันนั้นไม่อาจตัดสินใจมอบของที่ซ่อนอยู่ด้านหลังให้คนตรงหน้าได้ แต่วันนี้แม้จะต้องยัดเหยียดหรือใช้กำลังล้มต้นไม้ใหญ่เขาก็จะทำ

..เพื่อให้คนไม่ขี้อายกลับมาเขินอายอีกครั้ง ให้ต้นไม้เต็มวัยต้นนั้น โค่นอยู่ใต้ร่างสนธยา..